Maltańczyk to jeden z najpopularniejszych małych psów do towarzystwa: biały, długowłosy, żywy i bardzo przywiązany do opiekuna. Pod pozorną delikatnością kryje się inteligentny, chętny do nauki pies, który lubi zabawę i dobrze radzi sobie w mieszkaniu w bloku. Poniżej opisujemy charakter, zdrowie, pielęgnację i hodowlę maltańczyków, wyjaśniamy też, czym jest tzw. maltańczyk amerykański oraz czym różni się ta rasa od bolończyka.
Pochodzenie i krótka charakterystyka rasy
Maltańczyk jest jedną z najstarszych ras małych psów towarzyszących człowiekowi. Jego przodkowie przedstawiani są na antycznych wazach i opisywani w tekstach starożytnych autorów, a nazwa wiąże się z Maltą, choć spory o dokładne miejsce pochodzenia nie są rozstrzygnięte. Dziś maltańczyk to pies z grupy IX FCI (psy ozdobne i do towarzystwa), sekcji bichonów, a jego wzorzec opiera się na kraju pochodzenia, jakim jest Włochy.
Według wzorca FCI dorosły maltańczyk waży zwykle od około 3 do 4 kg i mierzy ok. 20–25 cm w kłębie. Okrywa jest długa, prosta, jedwabista i śnieżnobiała, bez podszerstka. Uszy są zwisające, a trufla czarna.
| Cecha | Maltańczyk |
|---|---|
| Wzrost w kłębie | ok. 20–25 cm (wg wzorca FCI) |
| Waga | ok. 3–4 kg (wg wzorca FCI) |
| Długość życia | zwykle kilkanaście lat (wartość orientacyjna) |
| Okrywa | długa, prosta, jedwabista, biała, bez podszerstka |
| Grupa FCI | IX – psy ozdobne i do towarzystwa, sekcja bichony |
Charakter maltańczyka
Maltańczyk jest pogodny, towarzyski i bardzo związany z rodziną. Chętnie przebywa przy opiekunie, uwielbia głaskanie i potrafi godzinami leżeć na kolanach, a jednocześnie lubi zabawę i krótkie, intensywne spacery. Jest czujny i może szczekać na dźwięki za drzwiami, więc warto od początku uczyć go spokojnej reakcji.

To pies inteligentny i dobrze zapamiętujący, dlatego świetnie sprawdza się w nauce sztuczek i prostych sportów kynologicznych, takich jak tory przeszkód dostosowane do rozmiaru psa. Komendy typu „szukaj”, „przynieś”, „waruj” czy „daj łapę” opanowuje szybko, jeśli trening opiera się na nagrodach i pochwałach. Zwykle nie lubi samotności, dlatego trzeba uczyć go zostawania w domu krok po kroku, aby nie rozwinął lęku separacyjnego.
Maltańczyk amerykański – czym się różni
Określenia „maltańczyk amerykański” używa się potocznie wobec psów hodowanych w Stanach Zjednoczonych według tamtejszego wzorca, który jest inny niż europejski wzorzec FCI. Najczęściej wskazuje się, że typ amerykański jest drobniejszy, ma bardzo obfitą okrywę i nieco krótszy, bardziej zaokrąglony pysk. Typ spotykany w Europie, zgodny z wzorcem FCI, jest zwykle nieco większy i ma dłuższy pysk.
Warto pamiętać, że nie jest to osobna rasa: to ta sama rasa prowadzona według dwóch wzorców, a różnice w wyglądzie wynikają z preferencji hodowców. Dla opiekuna najważniejsze jest, aby pies był zdrowy, a nie „bardzo mały”. Bardzo drobne, kilkuletnie psy o wadze znacznie poniżej wzorca częściej mają kłopoty zdrowotne, na przykład hipoglikemię u szczeniąt. Jeśli zamierzasz wystawiać psa na wystawach ZKwP, obowiązuje Cię wzorzec FCI, dostępny na stronie Międzynarodowej Federacji Kynologicznej.
Maltańczyk a bolończyk
Maltańczyk i bolończyk to dwie osobne rasy z tej samej sekcji bichonów, bardzo często mylone ze względu na biały kolor i podobny rozmiar. Najłatwiej odróżnić je po okrywie. Maltańczyk ma długą, prostą i jedwabistą sierść, która opada na boki ciała. Bolończyk ma okrywę zwartą, puszystą i lekko lokowaną (tzw. kłaczki) na całym ciele, a nie ułożoną w prostą kurtynę.
Bolończyk jest też zwykle nieco większy i krępszy, a jego charakter, według opisów hodowców, jest spokojniejszy i bardziej wycofany wobec obcych. Maltańczyk jest bardziej żywy i wylewny. Wybór zależy więc od temperamentu, oczekiwań i czasu, który możesz poświęcić pielęgnacji: sierść maltańczyka wymaga częstszego czesania, a bolończyk potrzebuje regularnego strzyżenia.
Zdrowie maltańczyka
Maltańczyki są na ogół długowieczne, ale mają skłonność do kilku schorzeń typowych dla małych ras: zwichnięcia rzepki, chorób zębów (kamień nazębny, paradontoza), zapadania się tchawicy, łzawienia oraz hipoglikemii u małych szczeniąt. Często opisywane są także przebarwienia sierści wokół oczu, które wynikają z łzawienia, ale mogą mieć też przyczynę zdrowotną i wymagają konsultacji.
Zdrowego szczeniaka daje się wychować, jeśli pochodzi z hodowli badającej rodziców i dba o wczesną profilaktykę. Szczepienia, odrobaczanie i plan badań kontrolnych ustala lekarz weterynarii. Wszelkie niepokojące objawy, takie jak kulawizna, kaszel czy apatia, należy zgłosić lekarzowi. Ogólne zasady opieki znajdziesz w artykule Jak zadbać o zdrowie psa.
Pielęgnacja i żywienie
Długa, jedwabista sierść wymaga codziennego lub co drugi dzień czesania, najlepiej szczotką i grzebieniem, aby nie tworzyły się kołtuny. Kąpiel co kilka tygodni, z użyciem szamponu dla psów, pomaga utrzymać biel okrywy. Wiele opiekunów skraca sierść do wygodnej długości, co także ułatwia utrzymanie czystości. Zęby warto myć regularnie specjalną pastą dla psów, a okolice oczu delikatnie przecierać.
Dieta powinna być dostosowana do wieku i rozmiarów psa, a porcje odważone, ponieważ maltańczyki łatwo tyją, a nadwaga obciąża stawy. Szczenięta karmi się częściej i małymi porcjami. Więcej wskazówek znajdziesz w tekście o zdrowej diecie dla psa.
Hodowla i cena szczeniaka
Cena szczeniaka zależy od tego, czy pochodzi z hodowli zarejestrowanej w Związku Kynologicznym w Polsce (FCI), czy ma rodowód, jakie są wyniki wystawowe i badania rodziców, a także od regionu i kosztów utrzymania hodowli. Bez rodowodu i dokumentów hodowla nie ma możliwości sprawdzenia pochodzenia, a niska cena często oznacza oszczędności na opiece.
Wybierz hodowlę z numerem w ZKwP, poproś o obejrzenie suki i szczeniąt oraz rodowodu, książeczki zdrowia i umowy. Szczenię nie powinno być oddawane przed ukończeniem 8 tygodni życia, a rzetelny hodowca odpowie na pytania o zdrowie rodziców, rozwój szczeniąt i zasady żywienia. Unikaj sprzedawców, którzy proponują wysyłkę bez rozmowy i wizyty.
Najczęściej zadawane pytania
Ile waży dorosły maltańczyk?
Według wzorca FCI zwykle ok. 3–4 kg. Psy znacznie lżejsze nie są „lepsze”, a nadmierna miniaturyzacja może zwiększać ryzyko problemów zdrowotnych.
Czy maltańczyk linieje?
Maltańczyk nie ma podszerstka i linieje niewiele, ale długi włos wymaga regularnego czesania. Nie oznacza to jednak, że jest hipoalergiczny.
Czym różni się maltańczyk od bolończyka?
Maltańczyk ma długą, prostą, jedwabistą sierść, a bolończyk puszystą, lokowaną okrywę. Bolończyk jest zwykle większy i spokojniejszy.
Czy maltańczyk nadaje się do mieszkania w bloku?
Tak, jeśli ma codzienne spacery, zabawę i towarzystwo. Nie lubi długiej samotności i potrafi szczekać, więc wymaga nauki spokojnego zostawania w domu.
Zdjęcie główne: Portret białego maltańczyka. Fot. Alfredo Borba, Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0.
Ile miseczek dajesz temu artykułowi?
Nikt jeszcze nie ocenił tego artykułu – możesz być pierwszy.
Tekst został utworzony przy pomocy sztucznej inteligencji (modeli językowych).



